در دوران کهن، اقوام آریایی در فلات کنونی ایران نمی زیستند. اُسطوره های کهن ایرانی نخستین زیستگاه آریاییان را سرزمینی یاد میکند یخبندان، با شبهای بلند ششماهه؛ جایی که از آسمانش «پر» (برف) میریخت، چنان که چشم جایی را نمیدید و زمین و آسمان از این پرها آکنده بود. جایی در کنارۀ بالای رود «ینی سی»، در جنوب سیبری، که سرمایی فرساینده و کشنده بر آن چیره بود؛ جایی که توفانهای سهمگین و یخبندانهای همیشگیِ آن هر جنبنده یی را نابود می کرد و هیچ موجود زنده یی تاب ماندن و پایداری در برابر آن را نداشت.

 

«خانمها، آقایان، برادران و خواهران حزب الله، رفقا،
 کلاههایتان را بردارید، کف بزنید و شادی کنید، تکبیرگویان خواهان ادامۀ حیات خمینی تا ظهور امام زمان شوید (شاید هم بهتر باشد به فکر شعار مشابهی برای ولیعهد تازه قانونی شدۀ امام باشید) یا مشتهایتان را گره کنید و انترناسیونال بخوانید. خلاصه به هر طریق که صلاح می دانید به یکدیگر تبریک و تسلیت بگویید. چرا که شعار معجزه آسای امام خمینی اینک دیگر عالمگیر شده است؛ شعار سحرآمیز "وحدت کلمه" را می گویم؛ وحدت کلمه در مبارزه با انقلاب و مقاومت و در خصومت با هر عمل سیاسی یا نظامی این مقاومت؛ وحدت کلمه یی که هر بار و به دنبال هر دستاورد سیاسی یا نظامی مقاومت، عریان تر می شود.

صفحه2 از89